Jeśli uczyć się dobrych manier,
to tylko u prawdziwego barona.
.

.

.

• Czy zdarzyło Ci się mieć wątpliwości, jak się należy zachować w towarzystwie?

• Czy miałeś kiedyś wątpliwości jak należy jeść nietypowe potrawy?

• Czy zastanawiałeś się kiedyś, w jakiej kolejności i komu należy przedstawiać poszczególne osoby?

• Czy nurtowało Cię, kto ma pierwszy wyciągnąć rękę na powitanie?

• Czy myślałeś o tym, czy całowanie kobiet po rękach to przeżytek?

• Czy wiesz jak należy elegancko nakryć do stołu?

• Czy chciałbyś wiedzieć do jakich potraw należy spożywać jakie trunki?

Po udziale w tym szkoleniu pogłębisz wiedzę na temat:

• co powinno być na wizytówce, a czego być nie może oraz jak i kiedy wręczamy wizytówkę

• jak elegancko należy używać telefonu komórkowego

• kto i jak ma się z kim witać i w jakiej kolejności

• jak z klasą zachowywać się przy stole na przyjęciach

• jak rozsadzić gości na przyjęciu (firmowym, rodzinnym – np. weselu)

• czy całować kobiety w rękę

• jaka jest hierarchia miejsc w samochodzie

• jakie są kanony eleganckiego stroju (damskiego i męskiego)

• kiedy założyć frak, a kiedy smoking

…czyli jak z klasą iść przez życie i brylować w towarzystwie!

We współczesnym świecie wiedza na temat dobrych manier
jest coraz bardziej potrzebna!

Terminy:

• 2 marca 2012 r., godz. 17:00

• 3 marca 2012 r., godz. 11:00

• 17 marca 2012 r., godz. 11:00

.

Miejsce:

• Centrum Konferencyjne IBIB
  Polskiej Akademii Nauk
  ul. Księcia Trojdena 4
  02-109 – WARSZAWA

.

Więcej informacji:

• tel.: 609-72-62-72

• e-mail – przy użyciu poniższego formularza:

.

JAK DŁUGO

• szkolenie trwa około 5 godzin (lekcyjnych)

W czasie szkolenia zapewniamy przerwy kawowe
oraz drobny, sympatyczny poczęstunek.

.

ILOŚĆ MIEJSC OGRANICZONA!
Decyduje kolejność zgłoszeń

.

Informacje o prowadzącym szkolenie – KLIKNIJ
Leszku Leopoldzie KAZIMIERSKIM
baronie herbu BIBERSTEIN

.

Organizatorem szkolenia “Savoir-vivre dla każdego”
jest Śląski Instytut Szkoleń

www.sis.edu

Zapisz się już teraz na
BEZPŁATNY
skrócony e-mailowy kurs
“Savoir-vivre dla każdego” autorstwa
Leszka Leopolda
barona von Biberstein Kazimierskiego

Życzę miłego odbioru i proszę o komentarze

Szczególnie zwracam uwagę na 17’44” cz.1 filmu – gdzie zaczyna się mój benefis

.

4. Jak się ubrać na wigilię?

Na wigilii bezwzględnie obowiązuje elegancki, wizytowy strój. Panowie, którzy na co dzień nie lubią nosić krawatów, powinni w tym dniu założyć go do garnituru. Panie powinny ubrać się w wizytowe ubranie z eleganckimi dodatkami i biżuterią. Do takiego stroju koniecznie trzeba mieć założone buty. Wizytowo ubrani goście paradujący w skarpetkach i pończochach nie wyglądają ani ładnie, ani elegancko. Pamiętać przy okazji należy, aby buty były czyste, a jeśli wymagają tego warunki atmosferyczne, można przynieść obuwie zmienne.

5. O czym rozmawiać podczas kolacji wigilijnej?

Przy stole wigilijnym nie powinno się rozmawiać o polityce, o chorobach i o innych nieprzyjemnych rzeczach, które psują radosny nastrój i mogą wywołać niepotrzebne spory i nieporozumienia. Nie wypada też mówić o interesach i przechwalać się swoimi sukcesami, jak również nie można wypytywać innych o ich sytuację finansową. Najlepiej znaleźć kilka uniwersalnych, lekkich tematów, na które mogliby wypowiedzieć się wszyscy biesiadnicy. Nie należy przy stole korzystać z telefonów komórkowych.

6. Jak się generalnie zachowywać podczas wigilii?

Najważniejsza podczas wigilijnej kolacji jest ciepła, rodzinna atmosfera. Najsmaczniejsze potrawy ani najpiękniejsze dekoracje nie pomogą, kiedy goście patrzeć będą na siebie krzywym wzrokiem. Symbolem życzliwości i pojednania jest, oczywiście, łamanie się opłatkiem. Jakiekolwiek waśnie, spory i nieporozumienia warto więc zostawić tego wieczoru za drzwiami. Wówczas nawet najskromniej zastawiony stół i najprostsze dekoracje będą wyglądać pięknie. Dom i jego atmosferę tworzą bowiem ludzie, a nie mury i sprzęty.

1. Jak posadzić gości przy stole

Gości powinno się rozsadzać przy stole według ich ważności i starszeństwa, czyli wspomnianej wyżej „precedencji”. Gospodarze najlepiej, aby siedzieli naprzeciw siebie, po dwóch przeciwległych krańcach stołu. Najważniejsze miejsca są wówczas najbliżej gospodarzy, przy czym zaczyna się od gospodyni, następnie naprzemiennie – gospodarza i znów gospodyni. Im dalej od gospodarzy, tym miejsca są mniej prestiżowe.

2. Jak powinna być ułożona zastawa

Obrus powinien być czysty, dobrze wyprasowany i ma równo zwisać z każdej strony stołu. Najlepszy kolor obrusu na wigilię – biały, bez wzorków. Talerze i sztućce powinny być eleganckie, niekoniecznie te z codziennego użytku. Sztućce należy układać według kolejności ich stosowania, czyli od zewnątrz sztućce do pierwszego dania, a od wewnątrz do ostatniego. Z lewej strony talerza kładzie się widelce, a z prawej strony łyżkę i noże. Ostrza noży kierujemy w stronę talerza aby uniknąć przypadkowego skaleczenia gościa. Nad talerzem znajdują się sztućce deserowe. Łyżeczkę kładzie się nad widelczykiem, przy czym trzonek łyżeczki dajemy z prawej strony, a widelczyka z lewej. Do ryby zamiast zwykłego noża i widelca najlepiej podać specjalne sztućce, czyli widelec i szeroki nóż w kształcie łopatki, którym się nie kroi, ale odfiletowuje mięso od ości. Broń Boże nie wolno podawać do ryby dwóch widelców! Jest to symbol siermiężnego PRL-u, który na szczęście odszedł już w przeszłość.

3. Czy nakładać gościom na talerze, czy powinni to robić sami?

Gospodarze nie powinni namawiać zbytnio swoich gości do konsumpcji, czyniąc przy tym szantaż emocjonalny. Goście sami najlepiej wiedzą, ile mogą zjeść. Nie można na siłę nakładać dużych porcji, no chyba, że gość wyraźnie o to poprosi. Raczej to każdy sam powinien sobie nakładać tyle, ile może zjeść, jednak nie za dużo, dając i innym możliwość skosztowania każdej z potraw. Sygnał do rozpoczęcia jedzenia przy stole daje gospodyni (w przypadku, gdy jej nie ma, czyni to gospodarz). To ona pierwsza zaczyna jeść. Nie mówi się do gości „smacznego”. Jeśli gospodyni poprosi gości, aby zaczęli jeść przed nią, należy to uszanować, jednak pod warunkiem, że wszystkie potrawy będą już podane dla wszystkich. Należy przy okazji pamiętać, że nie wypada bez ważnych powodów odmówić jedzenia którejś z przygotowanych potraw.

W życiu bardzo istotny powinien być szacunek do siebie samego i do drugiego człowieka. Kto nie szanuje siebie albo innych ludzi – ten zawsze będzie mieć w życiu problemy. Cała etykieta, dobre maniery, czyli savoir-vivre wzięły się z szacunku do siebie i do drugiego człowieka.

W jaki sposób pokazywać ten szacunek? Jest takie przysłowie: „Jak cię widzą, tak cię piszą”. I tak jest w rzeczy samej. Zdanie na temat innych ludzi wyrabiamy sobie na podstawie tego jak się oni zachowują, jak się wypowiadają, jak się ubierają, czy się uśmiechają itp. Ktoś może od razu rzucić innym przysłowiem: „Nie szata zdobi człowieka”. I to też jest prawda. Tylko, niestety, w sytuacjach oficjalnych, służbowych, to właśnie szata jest oznaką szacunku, o którym była mowa powyżej. Prawdziwe piękno człowieka można poznać po dłuższym obcowaniu z nim. Podczas spotkań biznesowych nie ma tego czasu za wiele i jedyna podstawa do wyrobienia sobie opinii na temat drugiego człowieka, to to, jak się on zachowuje, jak się ubiera, jak się wypowiada.

Pamiętać należy, że wychodząc na spotkanie biznesowe reprezentujemy nie tylko siebie samych, ale i firmę/instytucję, w której imieniu będziemy się wypowiadać. Tym większa zatem odpowiedzialność spoczywa na naszych barkach, gdyż nasi partnerzy na podstawie naszego zachowania i ubioru wyrobią sobie zdanie nie tylko o nas, ale i o naszej organizacji, której będziemy ambasadorami.

Powinniśmy zatem dbać o to, jak się ubieramy, jak się wypowiadamy, jakie mamy wizytówki. To są te drobiazgi, w które tak chętnie lubi się chować ów diabeł. Jeśli nie będziemy o tym pamiętać, to inni ludzie mogą nasze zachowanie odebrać jako brak szacunku do nich i do nas samych, a to jest rzecz, której powinniśmy unikać przede wszystkim.

Bo czyż można zrobić dobry biznes z człowiekiem, który gardzi swoimi kontrahentami, który jest niepoukładany, do którego nie ma się zaufania?

Jeśli przychodzi nam obracać się wśród elit na różnym poziomie ważności, to prędzej czy później stykamy się z koniecznością przywitania się z kimś, czy przedstawiania komuś kogoś. I tu zwykle pojawiają się problemy: komu najpierw należy kogo przedstawić?

Aby nikt nie poczuł się urażony w takich sytuacjach, konieczne jest zastosowanie zasad tzw. precedencji, czyli ważności, która mówi, że bardziej ważnym należy się pierwszeństwo przed mniej ważnymi. Jest to niezwykle istotne, zwłaszcza na oficjalnych przyjęciach i spotkaniach służbowych, kiedy to przychodzi nam prezentować różnym znamienitym osobom inne znamienite osoby.

Nie można zapomnieć, że przedstawianie jest demonstracją naszej osobistej hierarchii ważności. Zawsze zatem przedstawiamy osobę mniej ważną osobie ważniejszej.

Precedencja mówi, że ważniejsi są na przykład:

• małżeństwo od osoby samotnej,
• osoba, która przebywa z nami, od osoby dochodzącej,
• gość od domownika,
• kobieta od mężczyzny,
• osoba starsza od osoby młodszej,
• osoba zajmująca wyższe stanowisko w hierarchii zawodowej od osoby zajmującej niższe stanowisko (np. dyrektor od kierownika).

Jest jeszcze jedna osoba, ważniejsza od wszystkich powyższych razem wziętych. Tą osobą jest NASZA MAMA. Jej przedstawiamy wszystkich innych.

Precedencja znajduje wyraz w wielu sytuacjach życiowych. Zasada ważności określa, kto powinien pierwszy się kłaniać, czyli mówić „dzień dobry”, kto ma prawo pierwszy zaproponować przejście na TY, kto może pierwszy wyciągnąć rękę na powitanie.

Z mówieniem „dzień dobry” jest tak, że to mniej ważna osoba powinna pierwsza się ukłonić osobie ważniejszej. A co w przypadku, gdy spotykają się osoby mniej więcej równe w hierarchii? Można przyjąć, że wówczas pierwszy kłania się grzeczniejszy.

Zasadniczo, „smacznego” może mówić jedynie kelner przynoszący dania do stolika. I to w momencie, kiedy przyniesie ostatnie danie. Jest to wówczas sygnał do rozpoczęcia jedzenia.

A jak powinno być na imprezach prywatnych, gdzie nie ma kelnerów ani innej służby, a jedzenie do stołu przynoszą gospodarze? Otóż w takim przypadku sygnałem do rozpoczęcia posiłku powinno być… rozpoczęcie jedzenia przez Gospodynię. Z przykrością musze jednak przyznać, że często gospodyni sprowadzana jest do roli służby domowej, przynoszącej posiłki, gdyż goście (widocznie tak strasznie wygłodniali) nie raczą na nią zaczekać, aż sama usiądzie i zacznie jeść.

Na przyjęciach prywatnych bezwzględnie należy się gospodyni wdzięczność za przygotowanie i podanie posiłku. Poczekanie na nią jest właśnie taką oznaką szacunku.

Wielu postępuje tak, bo chce być grzecznymi i z każdym się przywiać poprzez uścisk dłoni. Otóż absolutnie nie ma takiego obowiązku, ani wymogu określonego etykietą. Wręcz przeciwnie – dużo bardziej elegancko będzie przywitać innych biesiadników ogólnym „dzień dobry”, a uścisk dłoni wymienić jedynie z witającym spóźnionego gościa gospodarzem.

Bardzo wielu z nas, widząc, że ktoś inny kichnął, prześciga się w tym, aby jak najszybciej, najlepiej pierwszym, powiedzieć zakatarzonemu delikwentowi „na zdrowie”. Wielu z nas jest wręcz pewna, że to objaw dobrego wychowania. Nic bardziej mylnego! To jeden z wielu pokutujących w narodzie mitów na temat savoir-vivre.

Kichanie jest odruchem fizjologicznym, niezwykle trudnym do opanowania. Kichamy w większości nieświadomie i zupełnie bezwolnie. Osoba kichająca nie jest z tego faktu szczęśliwa, że ma katar. W takich sytuacjach otoczenie absolutnie nie powinno zwracać uwagi na taki niezamierzony przejaw fizjologii. To tak, jakby powiedzieć komuś „na zdrowie” np. po zamanifestowaniu jego aktywności gastrycznej…

Osoba kichająca powinna dyskretnie wytrzeć nos i ewentualnie cichutko powiedzieć „przepraszam”.